เอาหล่ะครับ กลับมาแล้วกับเจมส์ปาวด์อีกครั้ง คราวนี้ตัวอักษรยังจะเล็กไปป่ะว่ะ พยายามเพิ่มขนาดแล้วนะเนี่ย ไม่เอากล้องจุลทรรศน์มาส่องกันเลยล่ะ ที่ผมทำตัวเล็กเพราะว่าเขียนแบบนี้มานานแล้ว แต่พอจะเข้าในนะครับ เพราะว่าสเปซจะแปรผันตามเครื่องคอมพ์ ถ้ามีการลงฟ้อนท์หรือเซตดีฟอลต์ขนาดไว้ ก้อจะให้บางเครื่องอ่านไม่ออกได้ เอาเป็นว่าเพิ่มให้นิดนึง ดังนั้นห้ามบ่น!!!

     คราวนี้ขอพักเรื่องตัวเอง ไม่อยากทำให้ทุกคนเบื่ออะ คราวนี้เลยพาไปทัวร์ออฟฟิศผมดีกว่า ดูรูปบ้างจะได้ ไม่ต้องอ่านกัน ดังนั้น Welcome to my office ครับ เอารูปที่บริษัทมาลงกรูจะตกงานมั้ยว่ะ??  

     รูปนี้เป็นรูปโต๊ะของผมเองอ่ะครับ โต๊ะวิศวกร บางคนแม่งนึกว่ากรูทำงานโฆษณา จะบ้าเรอะ วิศวกรชัดๆ บางทีนะครับ การทำงานอย่างมีความสุขรอบๆโต๊ะก้อทำให้มันรู้สึกผ่อนคลาย ชิวๆกันบ้าง มันถึงทำให้เราทำงานแล้วสนุก (สนุกกะของเล่นรอบโต๊ะ) เหอะๆ เห็นคร่าวๆอาจจะงง ผมเอาแต่ละส่วนมาแฉอย่างละเอียดกันเลยครับ

     ส่วนแรก ผมว่ามาเริ่มกะบนโต๊ะผมเลยดีกว่าครับ แน่นอนวิศวกร หน้าตาโง่ๆอย่างผมต้องมีเครื่องคอมพิวเตอร์ธรรมดา แต่ขอบอกไว้ตอนนี้เลยว่า มีลูกมีหลานอย่างไปซื้อนะครับ เอเซอร์ กระโปกจุ้มปุ๊กมากมากอ่ะ!!! (ขอหยาบคายนิดนึง) ที่เหนมันสภาพนี้ จิงๆแม่งพิการไปประมาณ 30% แล้วบ่นกันชิบหาย รุ่นนี้นับว่าซวยสัดอ่ะครับ ไม่อยากจะด่า ถูกก้อจิง ถูกหลอกอ่ะดิไอแสด ใครมีญาติเป็นผู้บริหารเอเซอร์บอกนะครับ จะฝากด่าไปถึงต้นสังกัดซะทีนึง ไอคอมง่อย!! เอ้ย.....

     ลืมตัวเอาซะเยินเลย ก้อมีเมาส์อย่างที่เห็นเป็นไวร์เลสอ่ะครับ (ซื้อเอง) แล้วก้อเจ้าจุ้มปุ๊กจูเนียร์เป็นที่รองมืออ่ะครับ  

     ส่วนที่สองลิ้นชักครับประกอบไปด้วยสามชั้น

     ชั้นแรก ชั้นของสำคัณจะเก็บพวกเศษเงิน เอกสารสำคัญต่างๆ อุปกรณ์คอมนิดหน่อย ของกินอีกนิด เอาเป็นมีห่าไรเล็กๆ ผมก้อยัดเข้าอชั้นนี้ก่อนอ่ะครับ ง่ายมะ ประมาณนั้นแหล่ะ

     ชั้นสองไม่ขออธิบาย ความสุขเล็กการจากเอาขนมมาหมักไว้ในลิ้นชักอ่ะ แหม....ไม่หิวบ้างเรอะไงว่ะ ก้อต้องซื้อตุนไว้บ้าง วันนึงเกิดบ้านเมืองถล่ม กรูก้อยังอยู่รอดกว่าพวกแกวันนึงก้อยังดีว่ะ เผื่อจะได้เป็น เดอะลีเจนท์ กะเค้าบ้าง มีไรมะ!!??  

      ชั้นสาม ไว้เก็บของใหญ่พวกแฟ้มหรืออุปกรณ์ต่างๆที่เป้นของขนาดกลางถึงใหญ่จะมารวมกันที่นี่อ่ะครับ ก้อจะมีเสื้อผ้าบางเป็นครั้งคราว อ่าวก้อเผื่อบ้านเมืองถล่มกรูก้อยังมีเสื้อผ้าเปลี่ยนไว้ใช้บ้าง มีรายมะ!!?

     เส็ดจากส่วนของลิ้นชักก้อเป็นรอบๆโต๊ะแล้วล่ะครับ ตามผนังก็จะคิดโปสการ์ดไว้บ้างนิดหน่อย จะได้รู้สึกดีกะการทำงานบ้าง ใช่มะ ให้มีแต่กองเอกสารเต็มหน้า แม่งน่าเบื่อตายห่าเลย ขอซักนิดเหอะ  

จากปายครับ  

ชุดจักรยานเพื่อนเลิฟ ซื้อมานานและ  

อันนี้ไปซื้อมา ตอนไปทำงานที่เชียงใหมครับ  

จากปายเหมือนกันครับ  

อันนี้อาจจะคุ้นกันดี โปสการ์ดวันแม่ของผมครับ  

อันนี้เพิ่งได้มาจากจตุจักรครับ เหอะๆ

     ถัดมาก้อเป็นมุมของเล่นนิดหน่อยอ่ะครับ เบื่อโต๊ะมันโล่งอ่ะครับ ผมเก็บแมคทอยส์มาตั้งแต่ปี 2000 แล้วก้อเลยเอามาตั้งเล่นๆเฉยๆอ่ะ  

     เหอะๆอาจจะงงว่าเอ๊ะ เมิงมาทำงานเปล่าว่ะเนี่ย จิงก้อมีเอกสารเก็บไว้แหล่ะครับ แต่ไม่ชอบเอามากองอะ แต่ก้อมีบนโต๊ะบ้างนะ ดูดิๆ
      ปล. เพื่อนด่าว่า แม่งสารทำงานแม่งบางแสดดด - -"  

     สุดท้ายของมุมหนังสือครับ นิดหน่อยๆไม่เยอะๆ ปล.เกี่ยวกะงานชิบหาย  

     พอแล้วครับ อายแล้ว ก้อสมควรแหล่ะ เพื่อนมันด่าว่าโต๊ะเมิงเนี่ยวิศวกรชิบหายเลย แม่งทำงานโคตรสะนาเหอะไป เอาเป็นว่าใครทำงานโคตรสะนาให้ผมไปทำก้อได้นะครับ เวง!!~

     แถมครับ หนมกับบัตรพนักงาน (ตรงไหนของเมิงว่ะ) เอ๊ะ! เอามาให้ดูเมิงยังจะสงสัยอีก แสดดด 

      แถมอีกนิด จุ้มปุ๊กเวอร์ชั่นจูเนียร์ครับ จิงๆแล้วมันมีแฟนมันด้วยนะ ชื่อ "จิ้มมิ้ม" เด๋ววันหลังเอามาให้ดู

     ปล.แม่งเจ้าของมันยังโสดเลย หมามันเสือกมีแฟนซะและ แสดดดดด!!!~

          หวัดดีครับ กลับมาแล้วละ หลังจากห่างหายไปนาน หลายๆคนอาจจะคิดว่าผมตายไปแล้ว ก้อแน่แหล่ะ ไอบลอคล่าสุดก้อเดือนสิงหากว่าจะโผล่มาอีกที เชื่อว่าหลายๆคนต้องเหนียงยานกันไปแล้ว (แน่ะ! สะดุ้งพูดโดนใจดำอ่ะดิ) และอีกใครหลายๆคนก้ออาจจะรู้ความเคลื่อนไหวของผมดี จิงๆก้อไม่หลายคนหรอก ก้อมีไอน้องคนนึงเท่านั้นแหล่ะ เอาล่ะครับที่หายไปนานไม่มีข้อแก้ตัว แค่ไปปรับสภาพชีวิตของตัวเองให้ลงตัวมากขึ้น พร้อมกับเป้าหมายข้างหน้าที่จะต้องไปให้สำเร็จ ตอนนี้ผมนับว่าเป็นคนใหม่แล้ว แต่อาจจะไม่สมบูรณ์สักเท่าไหร่ แต่มุมมอง การดำรงชีวิตและความคิดนั้นได้ต่างออกไปจากเดิมมากมาย

          เข้าเรื่องบลอคในตอนนี้กันดีกว่า อ๊ะ! รึอาจจะสงสัยว่าทำไมผมเอาหัวข้อทำทานยกขึ้นมา นั่นแหล่ะครับ อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เรียกว่า life ของผมเลยก้อได้ เครดิตของการเปลี่ยนแปลงนี้ ผมต้องยกให้กับพี่คนนึงครับ เขาเป็นพี่ที่ทำงานชื่อพี่ปืน พี่เขาจะเรียกว่าไงเป็นคนธรรมะธรรมโมก้อว่าได้ แต่ก้อได้ถึงจะเคร่งอะไรขนาดนั้น แหมแต่ก้อจัดว่าเป็นคู่หูคู่ฮากะผมเลยก้อว่าได้ มีวันนึงครับ พี่เขาไปกินก๋วยเตี๋ยวกะผมนี่แหล่ะ เขาก้อเหลือบไปเห็นยายคนนึง แกแก่มากแล้ว ดูท่าทางจะฟั่นๆเฟือนๆแล้วด้วย แกพูดคนเดียวครับ พูดไม่รุเรื่องหรอก แต่พี่ปืนแกก้อสงสาร อยู่ดีๆแกก้อหยิบแบงค์ร้อยไปให้ยายแก แล้วก้อไปนั่งคุยแกซักพัก ผมล่ะงงเลย เฮ้ยอะไรจะขนาดนั้นว่ะ ใจดีไปถึงไหนเนี่ย เด๋วก้อปีกงอกบินขึ้นสวรรค์ไปจิงๆหรอกนั่น ผมก้อไม่ได้ถามพี่แกหรอกว่าทำไมพี่แกให้ แต่อีกไม่นานผมก้อสามารถรู้คำตอบได้ด้วยตัวเองเลย

          ผมก้อไม่เข้าใจหรอกครับว่ามันเกิดอะไรขึ้น นั่นคือสิ่งที่ผมได้รุจักเขา ตอนนั้นผมยังเพิ่งเริ่มทำงานไปสักพักเอง คืนนั้นผมก้อเอากลับไปคิด เอ.....มันก้อจิงนะ การที่เราจะให้ทาน มันก้อสุขใจแล้วนี่จะเอาอะไรอีก ผมก้อเลยพยายามให้ดูบ้าง ผมพูดจากใจเลยนะ พูดแล้วเหมือนจะคล้ายพวกขายประกัน ผมแต่สุขใจจิงๆครับ สุขกับการให้ โดยที่เราไม่ได้หวังอะไรตอบแทนเลย ใช่ว่าผมไม่เคยให้ทานนะ แต่แต่ก่อนให้ก้อคือให้ สักแต่ว่าให้ แต่กลับไม่ได้คิดอะไรเลย บางทีให้เพราะเศษตังมันเหลือซะงั้น แน่ะ กระแดะทำตัวรวย...

          การให้ครั้งแรกจิงๆของผมนั้น เริ่มจากตอนเช้าๆครับ ก่อนมาทำงานขึ้น BTS จะมีผู้ชายแก่ๆคนนึงมาดีดเขาเรียกอะไรนะ ที่มันคล้ายๆกีตาร์แต่เป็นของอีสานอ่ะ ผมก็คิดนะ เอ..คนเราไม่ว่าจะยากดีมีจนเขาก้อยังพยายามหากินเลย นั่นแหล่ะคือวิถีของมนุษย์ การที่ผมจะหยิบเศษเงินสักห้าบาทหยอดไป มันไม่ได้ทำให้ผมถึงกับวันนั้นกรูจะไม่มีเศษตังแดกน้ำลำไยเลยนี่หว่า จากนั้นก้อหยอดลงไป มันรุสึกตื้นๆตันๆนิดๆนะครับ ว่านี่แหล่ะคือความสุขเล็กๆที่ได้จากการให้ ผมไม่เคยได้ขออะไรตอบแทน แต่กลับยิ้มกว้างและมองเห็นโลกนี้ดูสดใสขึ้น เมื่อเห็นคนอื่นเขาก้อกะลังให้ทานเหมือนกัน อย่างน้อยคนเราก้อไม่ได้เลวร้ายอะไรอย่างที่คิดหรอกครับ เพียงแต่เรามักมองข้ามไปเท่านั้น

          เอาล่ะครับ สำหรับหลายๆคน ผมเชื่อว่าคุณต้องเป็นแบบที่ผมกล่าว อย่าพยายามคิดเข้าข้างตัวเองนะครับ พยายามมองอีกมุม และยอมรับในสิ่งที่เราเป็น เพื่อนปรับปรุงแก้ไขให้ชีวิตและจิตใจของเราดีขึ้น เพราะหลายคนที่อ่านแล้ว มักมีข้ออ้างในใจเสมอ อาทิเช่น เอ๊ะ! ชั้นก้อให้นะ แล้วลองคิดกลับกันสิครับ ไอที่คุณหยิบตังหยอดลงไปนั้น มันซักกี่ครั้งในรอบเดือนเชียว บางคนแค่เดินผ่านแวบ..... คุณเห็นครับว่ามีขอทานเค้านั่งอยู่ ในใจคุณก้ออยากช่วย แล้วคุณก้อเดินผ่านไปโดยเหลียวหลังกลับไปมอง แต่คุณก้อไม่ได้ทำอะไรอยู่ดี บางคนก้อเดินผ่านไป โดยอาจจะอ้างว่าแหมรีบจิงๆเลย เด๋วไปที่นั่นไม่ทัน อยากให้ใจจะขาดแล้วชะเอิงเอย แล้วก้อเดินสะบัดตูดฉึบฉับๆไปอย่างเร็ว (กลัวคนอื่นไม่รู้ว่ารีบจิง) ทำไมอ่ะครับ ย้อนมาถามตัวเองบ้างมั้ยว่ากะอีแค่หยุด แล้วหยิบเศษตัง (ถ้าขณะนั้นคุณไม่มีเศษตังผมให้อภัยครับ) นิดหน่อยเพื่อช่วยเพื่อนร่วมโลกมันจะตายมั้ยถามจิงๆ หยุดโยกตูดแล้วหันขวับเอาบาทนึงหย่อนไปแล้วมันไม่ทำให้เพื่อนคุณที่นัดกันไว้ ชักดิ้นชักงอหรอก รู้มั้ยว่าเงินเพียงแค่บาทเดียวนั่นหมายถึงข้าวที่จะตกลงท้องของคนเหล่านั้นเลยนะครับ

          และจะมีคนอีกบางประเภท ซึ่งยอมรับตามตรงว่าหมายถึงผมแต่ก่อนด้วย มักจะคิดว่า พวกขอทาน ยิ่งเฉพาะคนตาบอดเนี่ย เขาทำกันเป็นแก๊งค์ หรือบางทีเห็นขอทานมาขอเงินเฉยๆ กับขอทานที่เขาร้องเพลงไปด้วย แล้วกลับมาย้อนถามคนที่เขาขอเงินเฉยๆ ว่าทำอะไรที่เป็นการแลกเปลี่ยนกับเงินที่ชั้นจะให้มั้ยเนี่ย มันน่าให้มั้ย??!! งั้นผมถามคุณข้อนึงดีกว่า ที่คุณให้ทำให้คุณสบายใจหรือทำเพื่อความถูกต้องที่ชั้นมีอยู่อย่างเปี่ยมล้นกันแน่ การที่เราให้ทานนั้นคุณหวังด้วยหรอว่าคนที่เราให้ไปเขาจะเอาไปใช้ซื้ออะไร เอาไปกินอะไรา ไม่ใช่อ่ะครับ การให้มันคือเราให้ด้วยใจอ่ะ คุณอยากให้คุณก้อให้ แต่ถามว่าถ้าคุณให้แล้วมาคิดเล็กคิดน้อยเนี่ย คุณสบายใจหรอ ถามใจตัวเองดีๆ ผมเชื่อว่าคุณเองมีคำตอบ

          แล้วอย่างสุดท้ายที่อยากจะเล่าสู่กันฟังคือ การที่คุณให้แล้วคิดว่า ซักวันนึงคุณคงได้เป้นผู้รับหรือซักวันนึงเราคงได้อะไรตอบแทนบ้าง จะถามว่า ป้า!! เพ้อไปป่ะ?? คุณได้ตั้งแต่ตอนให้แล้ว คุณได้หัวใจของความเป็นมนุษย์มาแล้ว คุณได้แสดงถึงความเป็นคนที่เจริญและการอยู่ร่วมกันบนสังคมแล้ว นั่นคือสิ่งที่ผมเปลี่ยนแปลงตัวเองอันดับแรก ผมเองก้อไม่ได้มีเงินเดือนที่มากมาย คุณเองก้ออาจจะเช่นกัน บางคนได้เงินจากพ่อแม่มาไม่มาก หลายๆคนก้อเช่นกัน ทำไมล่ะครับ แค่เศษตังสามบาท ช่วยให้คนที่ไม่มีแม้แต่ที่อยู่ให้เขาให้ทานข้าวให้อิ่มท้องซักมื้อไม่ได้เลยหรอ คิดอย่างง่ายที่สุดเลยนะ ถ้าคุณหยุดแดกโออิชิสักมื้อ คุณช่วยคนได้อีกกี่คน ผมเชื่อว่าสติปัญญาอย่างคุณๆ คงไม่เกินกำลังหรอกครับ

          และอีกครั้งนึงระหว่างที่ผมกะลังข้ามสะพานลอยเพื่อมาขึ้นมอเตอร์ไซด์กลับบ้านนั้น ตอนทางลงจะมีศาลา ผมเห็นแม่ลูกคู่นึงเอาเสื่อมาปูที่ศาลา ลูกก้อเดินไปมา ในมือก้อถือข้าวเหนียม คนเป็นแม่เองก้อปั้นข้าวเหนียวส่งให้ลูก คุณรู้มั้ยผมเห็นอะไรในชามเล็กๆที่ทำจากสังกะสีสีหม่นๆนั้น ผมเห็นปลาตัวเล็กๆที่เหมือนจะเอามาปิ้งจนมันดูดำๆ ตอนนั้นผมหยุดกึก แล้วก้อหันหลังกลับไปนั่งที่ศาลาเพื่อดูว่าแม่ลูกคู่นั้นทานอะไรจิงๆ สิ่งที่ผมเหนไม่ได้ผิดจะที่ผมเหลือบมองไปตอนแรกเลย ปลาตัวเล็กๆดำๆ แต่แม่ลูกคู่นั้นก้อทานอย่างเอร็ดอร่อย น้ำตาผมเริ่มซึมออกปากเบ้า พูดอะไรไม่ออก ได้แต่หยิบกระเป๋าตัง ดึงแบงค์ร้อยแล้วส่งให้เธอ เธอทำให้งงๆ แล้วรับโดยที่มือยังถือข้าวเหนียวอยู่ เธอไม่ได้ขอบคุณ เด็กคนนั้นก้อมองดูผมอย่างประหลาดเช่นกัน ผมเองได้แต่ยิ้ม ผมไม่ได้ต้องการคำขอบคุณจากเธอ ผมต้องการเห็นเธอได้เอาเงินของผมได้ไปซื้ออะไรที่ดีกว่านี้ทาน เงินร้อยนึงไม่ได้ทำให้ผมอดตาย และเมื่อเทียบกันแล้วมันไม่ได้มากอะไรเลยด้วยซ้ำ ความสุขมันมาทดแทนความสงสารที่มีอยู่ล้นทะลักของความรุสึกเมื่อตะกี้ ผมเดินออกมาพร้อมกับน้ำตาไหลแต่รอยยิ้มผมไม่ได้จางลงไปแม้แต่นิดเดียว ผมช่วยสองแม่ลูกนี้ได้แค่เพียงสั้นๆ แต่ผมก้อทำได้เท่าที่ผมจะทำ แล้วไม่รุสึกตะขิดตะขวงใจเลยแม้แต่นิดเดียว

          ถามว่าผมให้ขอทานทุกคนที่ผมเดินผ่านมั้ย บอกตามตรงไม่เลย แต่ผมให้เท่าที่ผมเตือนสติตัวเองว่าผมไม่ได้อยู่คนเดียวในโลกใบนี้ (เรื่องการเตือนสติจะมาเล่าครั้งหน้านะครับ) นั่นคือสิ่งที่ผมเริ่มเปลี่ยนตัวเอง ไม่ได้ทำดีเพื่อใคร แต่สองบาทที่หล่นลงกระบอกนั้น มันทำให้หัวใจน้อยๆของผมมันพองโตขึ้นอีกนิด และทำให้โลกที่ผมอยู่นี้ มันน่าอยู่มากขึ้นครับ...

แนวนอน                                   แนวตั้ง
1.ไอ...ชื่อของคนที่เลวที่สุด             1.นิสัยมัน.....
3.ความรักของมันนั้น.....                 2.เวลามันโกรธนั้น...
4.มันนะ.....                               5.เป็นพวกหมา...
6.แม่ง....                                  7.และชอบมักพูด....
7.ยิ่งกว่าชาย...                            9.เหมือนพวกหมาหัว....
8.และมันก้อเกิดมา...                    10.รวมถึงมันยัง....ในตังเอง
11.จนกลายเป็น...                        12.แถมมันยัง....
13.เพราะฉะนั้นมันจึง...  
14.กะคนมีบุญคุณมันก้อ...               16.และยัง...
15.ชีวิตมันถึง...ไม่มีแจว                  17.ทั้งหมดมันก้อ....